Trance-Formation

Τις τελευταίες δεκαετίες, η pop κουλτούρα και διάφορα ρεύματα «πνευματικής αυτοβελτίωσης» έχουν εκτοξεύσει ένα αφήγημα που ακούγεται συναρπαστικό: το Εγώ είναι μια ψευδαίσθηση, μια παγίδα, ένα εμπόδιο για την αληθινή ευτυχία. Η «υπέρβαση» ή η «εξάλειψή» του παρουσιάζεται ως ο δρόμος προς τη φώτιση. Από best-seller όπως «Το Εγώ είναι ο εχθρός» του Ryan Holiday (2016) μέχρι αναρτήσεις influencers που διακηρύσσουν πως «δεν υπάρχει εαυτός», η ιδέα έχει γίνει μόδα. Τι συμβαίνει όμως όταν αυτή η ρητορική συγκρουστεί με τα επιστημονικά δεδομένα της ψυχολογίας; Τι είναι το Εγώ για την επιστήμη Στη σύγχρονη ψυχολογία, το Εγώ (ή αλλιώς η αίσθηση του εαυτού) δεν είναι ένας μικρός δαίμονας που πρέπει να εξοντωθεί. Είναι μια προσαρμοστική, εξελιγμένη λειτουργία του εγκεφάλου. Η ικανότητα να έχουμε μια συνεκτική ταυτότητα, να σχεδιάζουμε για το μέλλον, να κάνουμε διακρίσεις μεταξύ εαυτού και περιβάλλοντος, να θέτουμε όρια — όλα αυτά είναι θεμελιώδη για την ψυχική υγεία. Η έρευνα στη νευροεπιστ...

Εισαγωγή Η υπνοθεραπεία αποτελεί ένα σημαντικό θεραπευτικό εργαλείο για την πρόσβαση σε δυσπρόσιτες παιδικές τραυματικές εμπειρίες. Οι αναμνήσεις της πρώιμης παιδικής ηλικίας συχνά παραμένουν εγκλωβισμένες σε προσυνειδητά ή ασυνείδητα στρώματα της ψυχικής λειτουργίας, καθιστώντας δύσκολη την προσέγγισή τους μέσω των συμβατικών ψυχοθεραπευτικών μεθόδων. Η παρούσα εργασία εξετάζει τους νευροφυσιολογικούς μηχανισμούς της ύπνωσης, τη δυνατότητα πρόσβασης σε προλεκτικές συναισθηματικές εμπειρίες, το φαινόμενο των ψευδών αναμνήσεων, και την αναγκαιότητα ενός ασφαλούς ψυχοθεραπευτικού πλαισίου για την άσκηση της υπνοθεραπείας. Νευροφυσιολογικοί Μηχανισμοί της Ύπνωσης Η κατανόηση των νευροφυσιολογικών διεργασιών που ενεργοποιούνται κατά την υπνωτική κατάσταση είναι θεμελιώδης για την εκτίμηση της δυναμικής της στην ανάκληση τραυματικών μνημών. Ο Gruzelier (1998) ανέπτυξε ένα τρισδιάστατο μοντέλο για την κατανόηση της υπνωτικής χαλάρωσης, το οποίο περιλαμβάνει: (α) την ενεργοποίηση ενός θ...

  Εισαγωγή Η εμπειρία της άμεσης έλξης ή της ανεξήγητης αποστροφής απέναντι σε έναν άλλο άνθρωπο αποτελεί ένα από τα πιο ισχυρά και αινιγματικά φαινόμενα της ανθρώπινης κοινωνικής ζωής. Συχνά περιγράφεται ως «ένστικτο», «χημεία» ή «κάτι στο στομάχι». Η σύγχρονη νευροεπιστήμη, ωστόσο, υποστηρίζει ότι το πρώτο έναυσμα της διαπροσωπικής αξιολόγησης είναι σε μεγάλο βαθμό ασυνείδητο, ταχύ και σωματοποιημένο. Το παρόν κείμενο εξετάζει τη νευροβιολογική αλληλουχία μέσω της οποίας τα κοινωνικά ερεθίσματα επεξεργάζονται υποφλοιωδώς, ενεργοποιούν το αυτόνομο νευρικό σύστημα (ΑΝΣ) και εκδηλώνονται ως σωματική εμπειρία που προηγείται της συνειδητής σκέψης. Ταχεία ασυνείδητη αξιολόγηση και αμυγδαλή Η αμυγδαλή διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στην ταχεία ανίχνευση συναισθηματικά σημαντικών ερεθισμάτων, ιδίως αυτών που σχετίζονται με απειλή ή κοινωνική σημασία (LeDoux, 1996). Πειραματικά δεδομένα έχουν δείξει ότι η αμυγδαλή μπορεί να ενεργοποιηθεί ακόμη και όταν τα ερεθίσματα παρουσιάζονται κάτω από τ...

Περίληψη Η παρούσα εργασία εξετάζει την πιθανή βλαπτικότητα της ανατολικής φιλοσοφικής αρχής της μη προσκόλλησης όταν αυτή εφαρμόζεται σε άτομα με ιστορικό συναισθηματικής στέρησης κατά την παιδική ηλικία. Ενώ η μη προσκόλληση στις ανατολικές παραδόσεις αποτελεί μια εξελιγμένη πνευματική κατάκτηση που προϋποθέτει υγιή ανάπτυξη του εαυτού, η σύγχρονη ψυχολογική έρευνα καταδεικνύει ότι τα άτομα με ανασφαλή δεσμό –ιδιαίτερα εκείνα που έχουν βιώσει παραμέληση ή κακοποίηση– αναπτύσσουν εσωτερικά λειτουργικά μοντέλα που διαστρεβλώνουν την ικανότητα για υγιή σχετίζεσθαι. Μέσα από τη σύνθεση της θεωρίας του δεσμού (Bowlby, Ainsworth) με σύγχρονα ερευνητικά δεδομένα για τις επιπτώσεις της πρώιμης στέρησης, υποστηρίζεται ότι η άκριτη προβολή της μη προσκόλλησης σε τραυματισμένα άτομα μπορεί να ενισχύσει αμυντικούς μηχανισμούς αποφυγής και να αναπαράγει, υπό το ένδυμα της πνευματικής προόδου, την αρχική εμπειρία της εγκατάλειψης. Εισαγωγή      Στις μέρες μας, η ανατολική φιλοσοφία κ...

Υπάρχουν πολλές ενδιαφέρουσες έρευνες που εξετάζουν πώς ο διαλογισμός αλλάζει τον εγκέφαλο σε ευρύτερο πλαίσιο. Ένα από τα πράγματα που γνωρίζουμε για το πώς κάτι αλλάζει τον εγκέφαλο είναι, όταν ζητάμε από τον εγκέφαλο να κάνει μια συγκεκριμένη δεξιότητα ή να βρίσκεται σε μια συγκεκριμένη κατάσταση, είναι πιο εύκολο για τον εγκέφαλο να το κάνει αυτό την επόμενη φορά. Ένα σημείο εκκίνησης για εμάς θα ήταν να ρωτήσουμε: Τι κάνουν οι άνθρωποι όταν διαλογίζονται και ποια συγκεκριμένα συστήματα του εγκεφάλου ενισχύουν ή αλλάζουν αυτό; Μερικές από τις καλύτερες έρευνες για αυτό προέρχονται από μια ομάδα στο UCLA με επικεφαλής την Eileen Luders, η οποία, τα τελευταία χρόνια, ίσως για μισή δεκαετία περίπου, έφερε διαλογιζόμενους στο εργαστήριο για να εξετάσουν πώς οι εγκέφαλοι των διαλογιζόμενων διαφέρουν από τους μη διαλογιζόμενους. Τελικά εξέτασε ένα πολύ ευρύ φάσμα στυλ διαλογισμού, από τον βουδιστικό διαλογισμό μέχρι τον διαλογισμό γιόγκα και τις πιο κοσμικές τεχνικές διαλογισμού μείωσης ...