Trance-Formation

Εισαγωγή      Η παρούσα εργασία εκκινεί από έναν προβληματισμό που ανέκυψε κατά τη διάρκεια ακαδημαϊκής συζήτησης, όπου τέθηκε το ερώτημα εάν το συναίσθημα της αγάπης εδράζεται στην καρδιά ή στον εγκέφαλο. Η πλειοψηφία των φοιτητών τάχθηκε υπέρ της άποψης ότι η αγάπη αποτελεί λειτουργία του εγκεφάλου, υποστηρίζοντας έμμεσα μια αναγωγική νευροεπιστημονική προσέγγιση. Ωστόσο, η παρούσα μελέτη υποστηρίζει ότι το ερώτημα αυτό είναι εξ αρχής λανθασμένα διατυπωμένο, καθώς εμπεριέχει μια φιλοσοφική και επιστημολογική πλάνη: την ταύτιση ενός οργάνου με μια σύνθετη λειτουργία που αναδύεται από τη δυναμική αλληλεπίδραση πολλαπλών συστημάτων.      Στόχος της εργασίας είναι να αναδείξει, μέσα από μια διεπιστημονική προσέγγιση που αντλεί από τη θεωρία συστημάτων, την ψυχολογία Gestalt, τη φιλοσοφία του mindfulness και στοιχεία βιολογίας, ότι η αγάπη – όπως και κάθε ανθρώπινη λειτουργία – δεν μπορεί να αποδοθεί σε ένα μεμονωμένο όργανο. Αντιθέτως, αναδύεται ως ιδιότη...

Περίληψη Η παρούσα εργασία εξετάζει την πιθανή βλαπτικότητα της ανατολικής φιλοσοφικής αρχής της μη προσκόλλησης όταν αυτή εφαρμόζεται σε άτομα με ιστορικό συναισθηματικής στέρησης κατά την παιδική ηλικία. Ενώ η μη προσκόλληση στις ανατολικές παραδόσεις αποτελεί μια εξελιγμένη πνευματική κατάκτηση που προϋποθέτει υγιή ανάπτυξη του εαυτού, η σύγχρονη ψυχολογική έρευνα καταδεικνύει ότι τα άτομα με ανασφαλή δεσμό –ιδιαίτερα εκείνα που έχουν βιώσει παραμέληση ή κακοποίηση– αναπτύσσουν εσωτερικά λειτουργικά μοντέλα που διαστρεβλώνουν την ικανότητα για υγιή σχετίζεσθαι. Μέσα από τη σύνθεση της θεωρίας του δεσμού (Bowlby, Ainsworth) με σύγχρονα ερευνητικά δεδομένα για τις επιπτώσεις της πρώιμης στέρησης, υποστηρίζεται ότι η άκριτη προβολή της μη προσκόλλησης σε τραυματισμένα άτομα μπορεί να ενισχύσει αμυντικούς μηχανισμούς αποφυγής και να αναπαράγει, υπό το ένδυμα της πνευματικής προόδου, την αρχική εμπειρία της εγκατάλειψης. Εισαγωγή      Στις μέρες μας, η ανατολική φιλοσοφία κ...

Ερχόμαστε στη ζωή πεινασμένοι για αγάπη και επαφή. Εάν λάβαμε μια αποστερητική απάντηση από τους γονείς μας σε αυτές τις επιτακτικές ανάγκες μας, τότε σαν βρέφη νιώσαμε ανεπιθύμητοι και ανασφαλείς. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, σε όλη την ενήλικη ζωή μας να ζητιανεύουμε απεγνωσμένα από τους άλλους να μας προσφέρουν αυτή την αποδοχή αξία και ασφάλεια που δεν πήραμε όταν ήμασταν βρέφη. Εάν όμως σαν βρέφη οι φροντιστές μας, μας πρόσφεραν απλόχερα φροντίδα και υποδεκτικότητα, τότε αυτοί έβαλαν μέσα στον ψυχισμό μας Τα θεμέλια της αυτοεκτίμησης και της αυτοαγάπης. Ο δρόμος της ψυχικής θεραπείας δεν έχει σαν σκοπό να καλύψει τα συμπτώματα και να μας κάνει λειτουργικούς, αλλά να μας οδηγήσει στην αυτοαποδοχή, στην αυτοαγάπη και τη συγχώρεση.

Το Σταθερό Σημείο μέσα μου! Αυτό που αναφέρω δεν έχει σχέση με την ψυχή, ούτε με τον Αυθεντικό Εαυτό. Είναι κάτι που σχετίζεται με κατι πιο πέρα από την νόηση, μια αίσθηση. Αυτή η αίσθηση είναι πιο πέρα από τον Εαυτό και την ψυχή, ίσως έρχεται από την Πηγή, που όλα τα άλλα αποτελούν επακόλουθά της. Στην ψυχοθεραπεία θα το ονομάζαμε ίσως, Παρουσία και στην ανατολή Πουρούσα/Πρακρίτι στην αγνή τους κατάσταση.

Το Σταθερό Κέντρο μου! Τι υπάρχει στη ζωή μου που έχει παραμείνει σταθερό και αμετάβλητο, από τότε  που ήρθα στη Ζωή?

 Κάποτε στη ροή του Τώρα, εκεί βαθιά στη μαγευτική ανατολή, σε ένα μικρό σπιτάκι στην πόλη του πουθενά, ζούσε ένας σοφός γέροντας. Πολλοί άνθρωποι πήγαιναν και του χτυπούσαν την πόρτα, για να μείνουν έστω για λίγο στην παρουσία του, να ακούσουν μια συμβουλή και να κοινωνήσουν λίγη από τη σοφία του. Κάποια φορά πήγε για να τον δει ένας νεαρός, νεόφερτος στην πόλη και τον ρώτησε: - Πες μου γέροντα, τι είδος άνθρωποι ζουν σε αυτή την πόλη; - Σε εκείνη που ήσουν παιδί μου, τι άνθρωποι ζούσαν; - Καλοσυνάτοι και φιλικοί γέροντά μου. - Τέτοιους θα συναντήσεις και σε αυτή την πόλη παιδί μου. Ο καιρός πέρασε και πολλοί άνθρωποι πήγαιναν στον σοφό για να πάρουν τις συμβουλές του. Το μικρό σπιτάκι ήταν ανοιχτό σε όλους. Η πόρτα του δεν έκλεινε ποτέ για κανέναν. Καθώς το ποτάμι του χρόνου και της ζωής κυλούσε γαλήνια, ένας άλλος νεοφερμένος στην πόλη, άκουσε όλους να μιλούν για τον γέροντα και πήγε να πάρει και αυτός τη συμβουλή του. Χτύπησε την πόρτα του φτωχικού σπιτιού και κάθισ...

Είναι αυτό που αποκαλούμε ελευθερία, ελευθερία; Μήπως βρισκόμαστε σε έναν φαύλο κύκλο, παρελθόντος, απορρίψεων, πόνου, απογοήτευσης, αναγκών και διαστρεβλωμένων πεποιθήσεων; Μια φορά και σε κανέναν καιρό, είχα πάει σε έναν φίλο που έχει κατάστημα με είδη κατάδυσης και διαμείφθηκε η ακόλουθη συζήτηση: Γιατί Γιάννη δεν σε έβλεπα τόσο καιρό στο κατάστημα; Αχ Σπύρο μου είχα πάει στο νοσοκομείο για χημειοθεραπείες. Έχω καρκίνο στους πνεύμονες.  (Μετά από λίγο ο Γιάννης άναψε τσιγάρο.) Καλά έχεις καρκίνο στους πνεύμονές σου και καπνίζεις; Σ πύρο πέρασα μια εβδομάδα στο νοσοκομείο. Δεν μπορώ να φάω ότι θέλω, να πάω όπου θέλω, να κάνω ότι θέλω, νομίζεις ότι είναι ζωή αυτή; (Εγώ έμεινα σκεπτικός και το πρωί που ξύπνησα γεννήθηκε το ερώτημα που διαπραγματεύεται αυτό το άρθρο. Ευτυχώς ο Γιάννης είναι ακόμη καλά, καπνίζει, πίνει τα ουζάκια του, και πάντα ρωτάω για την υγεία του.) Είναι καλό πριν ξεκινήσουμε να βάλουμε μια βάση, η οποία είναι: Όλοι οι άνθρωποι έχουν μέσα στους έναν «αυθεντι...