Η ψυχή
είναι εκείνο το διαρκές μέρος μας που δεν πεθαίνει με το θάνατο ενός φυσικού
σώματος που είναι αθάνατο, αιώνιο. Δεν πεθαίνουμε ποτέ γιατί δεν γεννηθήκαμε
πραγματικά ...
Περίληψη Η παρούσα εργασία εξετάζει την πιθανή βλαπτικότητα της ανατολικής φιλοσοφικής αρχής της μη προσκόλλησης όταν αυτή εφαρμόζεται σε άτομα με ιστορικό συναισθηματικής στέρησης κατά την παιδική ηλικία. Ενώ η μη προσκόλληση στις ανατολικές παραδόσεις αποτελεί μια εξελιγμένη πνευματική κατάκτηση που προϋποθέτει υγιή ανάπτυξη του εαυτού, η σύγχρονη ψυχολογική έρευνα καταδεικνύει ότι τα άτομα με ανασφαλή δεσμό –ιδιαίτερα εκείνα που έχουν βιώσει παραμέληση ή κακοποίηση– αναπτύσσουν εσωτερικά λειτουργικά μοντέλα που διαστρεβλώνουν την ικανότητα για υγιή σχετίζεσθαι. Μέσα από τη σύνθεση της θεωρίας του δεσμού (Bowlby, Ainsworth) με σύγχρονα ερευνητικά δεδομένα για τις επιπτώσεις της πρώιμης στέρησης, υποστηρίζεται ότι η άκριτη προβολή της μη προσκόλλησης σε τραυματισμένα άτομα μπορεί να ενισχύσει αμυντικούς μηχανισμούς αποφυγής και να αναπαράγει, υπό το ένδυμα της πνευματικής προόδου, την αρχική εμπειρία της εγκατάλειψης. Εισαγωγή Στις μέρες μας, η ανατολική φιλοσοφία κ...
Στη λαϊκή ψυχολογία και σε ορισμένες ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις, κυκλοφορεί μια ισχυρή πεποίθηση: «Το υποσυνείδητο φέρνει στο συνειδητό μόνο όσα μπορεί το συνειδητό να αντέξει και να ανταπεξέλθει». Αυτή η άποψη, συχνά χρησιμοποιημένη ως ενοχοποιητική εξήγηση για την απροσβασία συγκεκριμένων αναμνήσεων ή συναισθημάτων, ισχυρίζεται ότι η ψυχή διαθέτει ένα ενσωματωμένο, σοφό φίλτρο προστασίας. Ωστόσο, η επιστημονική εξέταση της γνωστικής ψυχολογίας, της ψυχιατρικής και της νευροεπιστήμης αποκαλύπτει ότι αυτή η θέση είναι βαθιά προβληματική και επικίνδυνα αντίθετη με τα εμπειρικά ευρήματα. Από την Ψευδοεπιστήμη στην Επιστήμη: Η Μηχανική της Επιδείνωσης Ο πυρήνας του επιχειρήματος αυτού βασίζεται σε αναχρονιστικές ψυχαναλυτικές έννοιες (π.χ., αντίσταση, ψυχικά αμυντικά μηχανισμοί) που δεν υποστηρίζονται από σύγχρονα εμπειρικά δεδομένα. Η έρευνα δείχνει ξεκάθαρα ότι η ψυχολογική δυσφορία, και συγκεκριμένα τα συμπτώματα του Τραυματικού Στρες (PTSD), π...
Υπάρχουν πολλές ενδιαφέρουσες έρευνες που εξετάζουν πώς ο διαλογισμός αλλάζει τον εγκέφαλο σε ευρύτερο πλαίσιο. Ένα από τα πράγματα που γνωρίζουμε για το πώς κάτι αλλάζει τον εγκέφαλο είναι, όταν ζητάμε από τον εγκέφαλο να κάνει μια συγκεκριμένη δεξιότητα ή να βρίσκεται σε μια συγκεκριμένη κατάσταση, είναι πιο εύκολο για τον εγκέφαλο να το κάνει αυτό την επόμενη φορά. Ένα σημείο εκκίνησης για εμάς θα ήταν να ρωτήσουμε: Τι κάνουν οι άνθρωποι όταν διαλογίζονται και ποια συγκεκριμένα συστήματα του εγκεφάλου ενισχύουν ή αλλάζουν αυτό; Μερικές από τις καλύτερες έρευνες για αυτό προέρχονται από μια ομάδα στο UCLA με επικεφαλής την Eileen Luders, η οποία, τα τελευταία χρόνια, ίσως για μισή δεκαετία περίπου, έφερε διαλογιζόμενους στο εργαστήριο για να εξετάσουν πώς οι εγκέφαλοι των διαλογιζόμενων διαφέρουν από τους μη διαλογιζόμενους. Τελικά εξέτασε ένα πολύ ευρύ φάσμα στυλ διαλογισμού, από τον βουδιστικό διαλογισμό μέχρι τον διαλογισμό γιόγκα και τις πιο κοσμικές τεχνικές διαλογισμού μείωσης ...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου